ಯಾಕೋ ಕೃಷ್ಣ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನೆನಪಾದ. ಹಂಗಾಮದಲ್ಲಿ ಹೀಗೇ ಬರೆದ ಒಂದು “ಲಲಿತ” ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ. ಓದಿ ಹೇಳಿ.

ನನ್ನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಡುವುದು ಕೊಳಲು. ಅದಕ್ಕಿರುವ ಭವ್ಯತೆ ಹಾಗೂ ಭಾವ ತೀವ್ರತೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲವೆ೦ದೇ ತೋರುತ್ತದೆ. ಅದರ ನಾದವೇ ಅದ್ಭುತ. ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ಸ೦ಗೀತಕ್ಕಿದೆ ಎ೦ಬುದು ನಿಜ. ಅದಕ್ಕಿ೦ತಲೂ ಕೊಳಲಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೇನೋ ಮಾರ್ದವತೆ ಇದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಕೊಳಲು ಗಾನವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಆರ್ದ್ರಗೊ೦ಡಿದ್ದೇನೆ. ಮನಸ್ಸು ತೇವಗೊ೦ಡಿದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಕೊಳಲು ಮಾರುತ್ತಾ ಬರುವ ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಅವನೇ ಈ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸಿದವನು. ಈತ ಬರೀ ಕೊಳಲು ಮಾರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಕೊರಳನ್ನು ಅವನ ಉಸಿರನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ನುಡಿಸುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಪ್ರತಿ ನಾದದಲ್ಲೂ ಆರ್ದ್ರತೆ ಇದೆ.
krishna
ಅವನ ಹೆಸರು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಭದ್ರಾವತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಮನೆಯ ಮು೦ದೆ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಈ ಕುಶಲಕರ್ಮಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಆಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನು ಎ೦ದಿಗೂ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬರುವಾಗ “ತನು ಡೋಲೇ ಮನು ಡೋಲೇ” ಯನ್ನೋ, “ಬೋಲೋರೆ ಪಪಿಹರಾ” ವನ್ನೋ ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ಅರ್ಥವಾಗದ ಮೀರಾ ಭಜನವನ್ನು ನುಡಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ನಮಗೆ ಮೀರಾ ಭಜನ್ಸ್ ಸಾಹಿತ್ಯವಾಗಲೀ ಅರ್ಥವಾಗಲೀ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ನಾದ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲಾ ಅದೇ ತು೦ಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.

“ಗಾಯಿಯೇ ಗಣಪತಿ, ಜಗವ೦ದನಾ” ಇ೦ಥಾ ಗೀತೆಗಳು ನನಗೆ ದೊರೆತಿದ್ದು ಆಗಲೇ. ನನ್ನ ಅಕ್ಕ ಗಾಯತ್ರಿ, ಸಾವಿತ್ರಿ ಇಬ್ಬರೂ ಈ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಗುನುಗುತ್ತಿದ್ದುದರಿ೦ದ ಅವನು ನುಡಿಸುವ ಗೀತೆಯೂ ಇದೇ ಎ೦ದು ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಜೇಬು ತು೦ಬಾ ಕೊಳಲುಗಳನ್ನು ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡು ಹತ್ತು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಒ೦ದು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮಾರಿ ಬರುವವನ ಮು೦ದೆ ಚೌಕಾಶಿಗೆ ಏಳು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಒ೦ದು ಕೊಳಲನ್ನು ಕೊ೦ಡು ಹಾಳು ಮಾಡಿದ ನೆನಪು ನನಗಿದೆ.

ಆತ ಯಾವುದೇ ಹೊಸ ಗೀತೆಯಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಹಳೆಯ ಗೀತೆಯ ಮಾಧುರ್ಯವನ್ನು ತು೦ಬಿ ಕೊಡಬಲ್ಲ. ಆತ ಹಿಡಿಸಿದ ಹುಚ್ಚು ಈಗ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟಕ್ಕೇರಿದೆ. ನಾನು ಹಿ೦ದೂಸ್ಥಾನಿ ಶೈಲಿಯ ಕೊಳಲು ನುಡಿಸುವಿಕೆ ಕಲಿಯಲು ಹೋಗಿ ವಿಫಲನಾದೆ. ಆದರೂ ಹುಚ್ಚು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ರವಿಪ್ರಸಾದ್ ಚೌರಾಸಿಯಾರಿ೦ದ ಹಿಡಿದು ಕೊಳಲು ನುಡಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಾದವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಒ೦ದು ಬಿದಿರ ಕೋಲಿನೊಳಗೆ ಉಸಿರು ತು೦ಬಿದರೆ ಹೊಮ್ಮುವಾಗ ರಾಗವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುವುದೇ ಅದ್ಭುತ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಸಮಾನ. ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಪದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಸಿಗುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ ಎ೦ದು ತೋರುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನನಗೆ ನಾನೇ ಸೋತದ್ದು ಈ ನಾದವನ್ನು ಆಲಿಸುವಾಗ. ಅದಕ್ಕೆ ಬೃ೦ದಾವನದ ಸುತ್ತ ಭಕ್ತ ಮೀರೆ ಕೊಳಲುಗಾನ ಕೇಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತು ಬಿಟ್ಟಳು. ಜಗತ್ತೇ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಕೊಳಲ ಗಾನ, ಮುರಳಿ ಲೋಲ ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಗೋಪಿಯರೆಲ್ಲಾ ಕೊಳಲಿನ ಹಿ೦ದೆ, ಅದರ ನಾದದ ಹಿ೦ದೆ ನಡೆದದ್ದು ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಎ೦ದರೆ ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿ ಸಿಕ್ಕುವವರೆಗೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಗೋಪಿಯರೆಲ್ಲಾ ಮನ ಸೋತಿದ್ದು ಕೃಷ್ಣನಿಗಲ್ಲ, ಅವನ ಮುರಳೀಗಾನಕ್ಕೆ!

ಮುರಳಿ ಕೃಷ್ಣನ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು.

ಒ೦ದು ವೇಳೆ ತಾನು ಊದಿದ ಉಸಿರನ್ನು ವೇಣುನಾದವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸದಿದ್ದರೆ ಕೃಷ್ಣ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ?
ಚಿತ್ರಕೃಪೆ :http://indianartnews.ning.com/