ಅಧ್ಯಾಯ 12

ಅನಂತದಿಂ ದಿಗಂತಂ ಎಂಬ ಹಾಡು ನೆನಪಾಗಿ ಹರ್ಷನಿಗೆ ಫೋನ್ ಹಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡಿದೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಪಿ. ಕಾಳಿಂಗರಾಯರ “ರಾಜಹಂಸ’ ದ ಗೀತೆಗಳು ನನ್ನ ಸಿಸ್ಟಮ್ ನಲ್ಲಿ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಹರ್ಷನ ಡ್ಯಾನ್ಸ್..ಒಮ್ಮೆ ಕುಣಿಯಲು ಹೋದಾಗ ಕಾಲು ಉಳುಕಿ ನೋವಾಗಿದ್ದು…ಎಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಯಿತು. ಒಂದು ಹಲಸೂರಿನ ಮನೆ-ಅದರೊಳಗಿನ ಸಂಬಂಧ-ಬಂಧ ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಷ್ಟು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿಸಿಟ್ಟಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಜ್ಞಾಪಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ಹೀಗಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಕಂಡು ಬೇಸರವಾಗಿದ್ದೂ ನಿಜ.
ಆಗಕ್ಕೂ ಈಗಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಆಗ ನಮಗ್ಯಾರಿಗೂ ಮದುವೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ; ಈಗ ಆಗಿದೆ. ಜತೆಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಆಗಿವೆ. ಅಂದರೆ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಸಾಕಾರವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಎನ್ನಬಹುದು.
ನಮ್ಮ ಒಂದು ಹಲಸೂರಿನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ ? ಯಾವುದೋ ಊರಿನಿಂದ ಬಂದವರು ಅತಿಥಿಗಳಾಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ದಿನ ಇದ್ದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ವಾರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ದಿನ ಯಕ್ಷಗಾನ ತಾಲೀಮು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರೆಲ್ಲಾ ಊಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವುದಾದರೂ ಕಷ್ಟದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಂಡರೆ ಸಹಾಯ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗತನವೂ ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇನು ಸೋಲು ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಾಗ್ಗೆ ಅವುಗಳ ಪ್ರದರ್ಶವನೂ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಯಾವುದೋ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಪರಸ್ಪರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಭೇದ ಬಂದು ಮಾತು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಸಂಗಗಳೂ ಇತ್ತು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ  ಇನ್ಯಾರೋ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ ವಹಿಸಿ ಬಂದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಹಬದಿಗೆ ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಒಂದೇ ಎರಡೇ.
ಇನ್ನು ತಮಾಷೆಯ ಪ್ರಸಂಗ ಬಹಳಷ್ಟಿವೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಅವರ ತಲೆಗೆ (ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಗೆ)ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಮನಸ್ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿದ್ದು ಯಾವಾಗ ಗೊತ್ತೆ? ಹೇಳಬಾರದೋ ಹೇಳಬೇಕೋ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಹೇಳಿ ಬಿಡ್ತೇನೆ. ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅತ್ಯಂತ ನಾಜೂಕಾದ ಹಾಗೂ ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲೆವು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದೂ ಅಂದೇ. ಅಂದರೆ ಟೈಮ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮೆಂಟ್ ಅಥವಾ ಸಿಚುಯೇಷನ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್‌ಮೆಂಟ್ ಎಂದು ಹೇಳ್ತೀರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಒಮ್ಮೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ೧೧ ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಚಂದೂ ಮಾಮ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆಂದು ಹೋದರು. ಅವರದ್ದು ಗಂಭೀರ ಸ್ನಾನ (ತಮಾಷೆಗಾಗಿ). ಯಾವ ಸದ್ದೂ ಇಲ್ಲ…ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಕೇಳಿದರೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ನೀರು ಭುವಿಯನ್ನು ಸೋಕಲು ತೊಡಗಿದ ಸದ್ದು ಕೇಳುತ್ತೆ. ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯ ನವೀನನಿಗೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ “ಫಾರೆನ್’ ಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬರಬೇಕೇ ? ಏನು ಮಾಡುವುದು ? ….”ಚಂದೂ ಮಾಮಾ’  ಬೇಗ ಬನ್ನಿ’ ಎಂದು ಕರೆದದ್ದೇ ಕರೆದದ್ದು ನವೀನ.
ಪಾಪ. ಚಂದೂ ಮಾಮವೇನು ಮಾಡೋಕಾಗುತ್ತೆ, ಅವರ ಆಗ ತಾನೇ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆಂದು ಹೋದದ್ದು. ನೋಡಿ, ಸುಮ್ನೆ ತಮಾಷೆಗಲ್ಲ. ಅನಿವಾರ್‍ಯತೆ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಕಾರಣ ಅಂತಾರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಕೊರತೆಯೇ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಮೂಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇವೆರಡೂ ಅವತ್ತಿನ ಘಟನೆಗೆ ಸತ್ಯವೇ.
ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ “ಫಾರಿನ್’ (ಪಾಯಖಾನೆಗೆ ನಮ್ಮೂರೆಲ್ಲಾ ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಹೀಗೇ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೋರು. ಮೊದ್ಲು ಪಾಯಖಾನೆಗೆ ಹೋಗೋದಕ್ಕೆ “ಬಾಂಬೆ’ ಗೆ ಹೋಗೋದು ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂತರ ಮುಂಬಯಿ ನಮ್ಮತ್ರನೇ ಬರೋದಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ಮೇಲೆ, ನಮ್ಮವರೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಂದಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ, ನಮ್ಮ ಪಾಯಖಾನೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಯುತ. ಫಾರೆನ್ ಆಯ್ತು)ಗೆ ಹೋಗೋದಿಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ದಾರಿ ಇದೇ ಅಂತಲೇ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಚಂದೂ ಮಾಮಾನ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕರೀಬೇಕು ಅಂತ ಹೊರಗೆ ಹೋದವನೇ ನೋಡ್ತಾನೆ. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಬಾಗಿಲು ತೆಗಿಯಲಿಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೆ….! ಅಚ್ಚರಿಯೋ ಅಚ್ಚರಿ..! ಅಂದಿನಿಂದ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ನಡೆಯೋ ಕಾಲ ಬಂದಿತು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ ಅಂದು ಖುಷಿಯ ಪರ್ವ.
*
ಚಿತ್ರೋತ್ಸವ, ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಇತ್ಯಾದಿಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯ ಪುಟಗಳನ್ನು ಅಪ್ ಟು ಡೇಟ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಒಂದು ಪುಟಗಳನ್ನು ಹಾಕಬೇಕೂಂತ ಶಪಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.