ಸುಲಲಿತ

ಅವನು ಮಗುವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದ, ನಾನು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದೆ !

ಹೌದು, ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಆಯಿತು. ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ಬಂದಿತು. ಹೃದಯ ಭಾರವಾಯಿತು. ಆದರೂ ಹೊರಟು ಬಂದೆ. ನನ್ನ ಮಗ ಋತುಪರ್ಣ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದನೆಂಬ ಸಂಭ್ರಮದ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯೆಲ್ಲಾ ಈ ಮಧ್ಯೆ ಮಸುಕು ಮಸುಕಾಗಿ ತೋರಿತು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಕಷ್ಟ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಕಷ್ಟವೆನಿಸಿದ್ದು ಆಗಲೇ.
ಜೂ. ೧೧ ರಂದು ನನ್ನ ಮಗ ಮೊದಲ ದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದ. ಅವನ ಹಿಂದೆಯೇ ನಾನೂ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮಾವ ಅವನ ಶಾಲೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಬಂದೆವು. ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಶಾಲೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಇಂದಿನ ಒತ್ತಡದ, ಅಂಕ ಗಳಿಕೆಯಷ್ಟೇ ಮಾನದಂಡವಾಗಿಸಿದ ಶಿಕ್ಷಣದ ಬಗ್ಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದದ್ದಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿನ ನೈಜ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡದೇ ಯಾರೋ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ “ಕಾಮನ್’ ಅಂಶಗಳನ್ನೇ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ತುಂಬಿ ಕಳುಹಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಒಂದು ಹೊರೆ ಎನಿಸಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಒಮ್ಮೆ ಶಾಲೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದರೆಂದರೆ “ಕಟುಕರ ಮನೆಗೆ’ ಕಳುಹಿಸಿದಂತೆಯೇ ಎಂದೂ ಅತ್ಯಂತ ಕಟುವಾಗಿ ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದಿದೆ.
ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹತ್ತು ಹಲವು. ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಬಂಧವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಡುವ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಆಡುವಂತಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಸುಂದರ ಮಳೆ ಬಿದ್ದು ಶುಭ್ರವಾದ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚೆಂದಾದ ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಮೂಡಿದರೆ ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ಪುರಸೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೆಲ್ಲೋ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ವಿಮಾನ ಹಾರಿದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಪಟ್ಟನೆ ಹೊರಬಂದು ಇಣುಕಿ ನೋಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅಮ್ಮ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಗದರಿಸುತ್ತಾಳೆ…”ಮತ್ತೆ ಹೊರಗೆ ಹೋದೆಯಾ…ಕಲಿಯೋದು ಯಾವಾಗ?’.
ಹೀಗೆ ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಕಲಿಯುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲಿಯುವ ರಭಸ ನೋಡಿಯೇ ರೋಸಿ ಹೋದವನು ನಾನು. ಅದಕ್ಕೇ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೇ ಅವನ ಪ್ರವೇಶ ಇತ್ಯಾದಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸಿಬಿಡು ಎಂದು ನಾನು ದೂರವಿದ್ದೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಮೊನ್ನೆ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅವನ ಶಾಲೆ ನೋಡಿದ್ದೂ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಬಲವಂತದಿಂದಲೇ.
ಊರಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಶುರುವಾದ ಮಳೆ ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿರಲಿ, ಮಾರನೆ ದಿನ ಸಂಜೆವರೆಗೂ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಮಗ ಶಾಲೆಗೆ ಕೊಡೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವಂತಿಲ್ಲವಂತೆ. ಮೊದಲಿಗೆ ಗಾಬರಿಯಾದದ್ದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಈ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಸಂಪ್ರದಾಯ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿರುವ (ಮಳೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ) ಶಾಲಾ ಅಂಗಳಕ್ಕೇ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರು, ಕೆಲಸಗಾರರು ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದೊಯುತ್ತಾರಂತೆ. ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೊಡೆ ಇಲ್ಲದವರು ಸಂಕದಲ್ಲಿ ಕೊಡೆ ಇರುವವರು ದಾಟಿಸಿದಂತೆಯೇ. ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಎನಿಸಿತು.
ಅಂದಹಾಗೆ ಶಾಲೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ, ಕಲಿಯಲಿಕ್ಕೂ ಸಹ ಎನ್ನಬಹುದು. ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಮಗ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿ ದೃಢೀಕರಿಸಬೇಕು. ದೊಡ್ಡದಾದ ಊಟದ ಮನೆಯಿದೆ. ಅದನ್ನು ಕಂಡೇ ಅರ್ಧ ಖುಷಿಯಾಯಿತೆನಗೆ. ನಾನು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಆಹಾರಪ್ರಿಯ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಹೆಚ್ಚು ಊಟ ಮಾಡಬೇಡ, ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತೆ ಎಂದು ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರೂ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ “ನಿದ್ದೆ ಬಂದರೆ ತಪ್ಪಿಸಬಹುದು’, ಆದರೆ ಸಿಗುವ ಊಟ ತಪ್ಪಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಗುವುದೇ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ.
ಮಾರ್ಬಲ್ ಶಿಲೆಯಿಂದ ಕೊಯ್ದು ಮಾಡಿಸಿದ ಊಟದ ಬೆಂಚುಗಳು (ಡೆಸ್ಕ್‌ಗಳ ಹಾಗೆ) ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಟುಕುವ ಹಾಗಿವೆ. ನಿತ್ಯವೂ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸೊಗಸಾದ ಊಟ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿದೆ. ಸ್ವಚ್ಛತೆಗೆ ಆದ್ಯತೆಯಿದೆ. ನಾನು ಹೋದಾಗ ಹೊಸದಾಗಿ ಈ ವರ್ಷ ಅಡ್ಮಿಷನ್ ಆದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೊಸ ತಟ್ಟೆಗಳ ಬಂಡಲ್ ಬಂದು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳು ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದರು. ಆ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಗನಿಗೂ ಒಂದು ತಟ್ಟೆಯಿದೆ !
ಹೀಗೆ ಊಟದ ಕಥೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದೆ. ಅವರು ಬಹಳ ವಿನಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಒಂದು ಕಿವಿಮಾತನ್ನು ಜೋರಾಗಿಯೇ ಹೇಳಿದರೆನ್ನಿ. “ನೋಡಿ, ನಾವು ಈ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ೮ ತಿಂಗಳು ಏನನ್ನೂ ಕಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ನಂತರ ಏನೂ ಕಲಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ದೂರಬೇಡಿ’. ವಿಚಿತ್ರ ಹೇಳಿಕೆ ಎನಿಸಿದ್ದು ನಿಜ. ಕಾರಣವೆಂದರೆ, ಈಗ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿದ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನ ೨೬ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು, ವಾಕ್ಯ ರಚನೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಬಂದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಒತ್ತಡ ಹಾಕುವ ದಿನಗಳಿವೆ. ಅಂಥದ್ದರಲ್ಲಿ ಎಂಟು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಏನೂ ಕಲಿಯುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಹೇಗಾಗಬೇಡ.
“ಮತ್ತೆ ಅವರು ಏನು ಮಾಡುವುದು?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. “ಸುಮ್ಮನೆ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹನ್ನೊಂದರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಹಾಲು, ಬಿಸ್ಕತ್ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ತಿಂದು ಕುಣಿದಾಡುತ್ತ ಇರುವುದು. ಅವರು ನಮಗೆ ಮೊದಲು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು’ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದವರು ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು. ಅದೂ ಚೆನ್ನೆಸಿತು.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಿಕ್ಚರ್, ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿಸ್ತೀರಾ ಎಂದದ್ದಕ್ಕೆ “ಆ ಅಭ್ಯಾಸವೂ ನಮಗಿದೆ’ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದು ಅವರಲ್ಲ ; ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಆಡಿಯೋ ಮತ್ತು ವಿಡೀಯೊ ಕೋಣೆ. ಆದರೆ ಈ ಶಾಲೆಯ ಮುಂದೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹಸಿರಿದೆ, ಅಪ್ಪಟ ಹಳ್ಳಿಯ ವಾತಾವರಣವೇ ಇದೆ. ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳನ್ನು ಕಾಣಲು ಯಾವ ತೊಂದರೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡದಾದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿರುವ ಈ ಶಾಲೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ಎದುರಿನ ಪ್ರಕೃತಿ ವೈಭವವನ್ನು ಸವಿಯಬಹುದು. ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಮಕ್ಕಳ ಕಣ್ಣು ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಲ ತಂಪಾಗಿರಬಹುದು !
ಒಟ್ಟೂ ನನ್ನ ಮಗನ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಕಂಡು ವಾಪಸ್ಸಾದೆ. ಸಂಜೆ ೪ ಆಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಳಗಿನ ತುಡಿತ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಇಳಿಯುವ ಸಂಭ್ರಮ ಹಾಗೂ ಅವನನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ನನ್ನ ಹಂಬಲ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಉಡುಪಿಗೆ ಹೋದ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿದ್ದು ನಾಲ್ಕಕ್ಕೇ. ನನ್ನ ಮಗನ ಶಾಲೆಯ ಬಸ್ಸು ಸಾಲಿಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ತಲುಪುವುದು ೪. ೩೫ ರ ಸುಮಾರಿಗೆ. ಅದನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬಸ್ಸು ಸಾಲಿಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಮುಟ್ಟುವಾಗ ನನ್ನ ಮಗ ಅವನ ಬಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಳಿದು ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಜತೆಗೆ ಅಜ್ಜ ಇದ್ದರು. ಏನೇನೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.
ನಿಜ, ಆ ಗಳಿಗೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ. ಆ ಬೇಸರ ನನ್ನನ್ನು ಗಾಢವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಮರು ದಿನ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಹೊರಡಲೇಬೇಕಿತ್ತು. ಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. “ನೀನ್ಯಾಕೆ ಹೋಗ್ತಿ ?’ ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದರೆ ಬಿಡಿಸಲು ಸಾಲಿಗ್ರಾಮದ ಗುರುನರಸಿಂಹನೇ ಬರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೇ ಆರು ತಿಂಗಳಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಸೈಕಲ್‌ನ್ನು, ಒಂದು ಚೆಂದವಾದ ಮಳೆ ಅಂಗಿ (ರೈನ್‌ಕೋಟ್) ನ್ನು ಕೊಂಡು ತಂದೆ. ಆವೆರಡರ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ದುಃಖವನ್ನು ಮರೆಸಬೇಕಿತ್ತು ನನಗೆ. ನೋಡಿ, ನನ್ನ ದುರಾದೃಷ್ಟ. ಅಂದೂ ಮನೆಗೆ ಬಂದದ್ದು ಅವನು ಶಾಲೆಯಿಂದ ವಾಪಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆಯೇ.
ಅವನು ಬಚ್ಚಲಲ್ಲಿ ಕಾಲು ತೊಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಸೈಕಲ್‌ನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದೆ. ಅಜ್ಜ “ಬಂದೇ ಬಿಡ್ತಲ್ಲೋ’ ಎಂದು ಅಬ್ಬರಿಸಿದರು. ಅವನು ಒಂದೇ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಮಾವಿನಕಾಯಿ ಉದುರಿಸುವವನಂತೆ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದು ಬಂದ. ಕಣ್ಣೆದುರು ಅವನ ಕನಸಿನ ಸೈಕಲ್ಲಿತ್ತು. “ಹಸಿರು…ಗ್ರೀನ್’ ಕಲರ್‌ದ್ದು ತಾ ಅಂದಿದ್ದ. ಜತೆಗೆ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಕೆಂಪು ಎಂದು ಅವನೇ ಆಪ್ಚನ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಕೆಂಪೇ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಸೈಕಲ್ ಕಂಡವನಿಗೆ ಅಪ್ಪನೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ..ಅಮ್ಮ..ಅಜ್ಜ..ಅಮ್ಮಮ್ಮ…ಯಾರೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ !
ಅಂಥದೊಂದು ಖುಷಿ ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಸಣ್ಣದೊಂದು ಮಳೆ ರಾಗ ಹಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಧ್ಯೆಯೇ ಸೈಕಲ್‌ನ್ನು ಕೊಂಚ ಓಡಿಸಿದ, ನಂತರ ಚಾವಡಿಗೆ ಬಂದ. ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅವನದ್ದು ಅದೇ ಅಭ್ಯಾಸ.
ಸಂಜೆ ಎಂಟೂವರೆಗೆ ಬಸ್ಸು. ಮಗ ಹೊಸದಾದ ಮಳೆ ಅಂಗಿಯನ್ನು ತೊಟ್ಟು ಅಜ್ಜನೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲು. ಮೊದಲೇ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಷರತ್ತು ವಿಧಿಸಿದ್ದೆ “ನೀನು ಅಳಬಾರದೆಂದು’. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನೂ ಸಹಿ ಹಾಕಿದ್ದ. ನಾನೂ ಅವನು ಬಸ್ಸು ನಿಲ್ದಾಣದ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹರಟುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವನೂ ಸೈಕಲ್‌ನ ಗುಂಗಿನಲ್ಲೇ ಇದ್ದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ಥಟ್ಟನೆ ಹೊರಟು ನಿಂತೆ. ಮಗ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ನಾನು ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿದೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು. “ಅಪ್ಪಾ…ಹೋಗ್ಬೇಡ..ಬಾ..’ ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅಜ್ಜ ಮೊಬೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಮಗನ ಭಾವನೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿದ್ದೇ ಆಗ. ನನಗೂ ಕಣ್ಣು ತೇವಗೊಂಡಿತು. ಅಳು ಉಕ್ಕಿ ಬಂತು. ಆದರೆ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಅದನ್ನು ಗಂಟಲಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಸಿತು, ನೀರಾಗಿ ಹರಿಯಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಅವನ ಸದಾ ಹೇಳುವ ಮಾತು “ಅಪ್ಪಾ…ನೀ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ ನನ್ಗೆ ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತೆ’ ಎಂಬುದು. ಈಗ ಮತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ ಬೇಜಾರು ಆಗುವ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದ್ದೆ, ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೂ ಬೇಜಾರೆನಿಸಿತು. ನಾವೀಗ ದಸರೆಯ ರಜೆ ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ..ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ…ಏನೂ ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ.ಬರಿಯ ಅನುಭವ. ಅವನು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಮನಸಾರೆ ಅತ್ತು ಹಗುರ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ನಾನು ದುಃಖವನ್ನು “ಬೌದ್ಧಿಕ’ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಡಿ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ ನೆವ ಹೇಳಿ ತಡೆದುಕೊಂಡೆ. ಅಹರ್ನಿಶಿಯವರೂ ತಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಗನ ಮೊದಲ ದಿನದ ಅನುಭವ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ, ಎಲ್ಲೇ ಇರಲಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಮಕ್ಕಳೇ !

ನಾನು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದೆ, ಅವನು ಮಗುವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದ !

Advertisements

10 thoughts on “ಅವನು ಮಗುವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದ, ನಾನು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದೆ !

  1. ನಿಮ್ಮ ಋತುಪರ್ಣನಿಗೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರ್ರೀತಿಯ ಹರಕೆಯಿದೆ. ನೀವು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರುವ ನಿರ್ಧಾರ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಕಾಡಬಹುದು. ನಾನು ಕೂಡ ಈಗ ಅದೇ ನೋವನ್ನ ಅನುಭವಿಸ್ತಿರೋಳು. ಆದರೆ I assure you, he will emerge a better person. ನಾನೂ ಈ ಸಾರೆ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಒಂದು ವಾರ ನಿದ್ದೆ ಬಾರದೆ ಒದ್ದಾಡಿ ವಾಪಾಸು ಊರಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದೆ. ಈಗ ಅವಳಿರುವ ಶಾಲೆಗೆ ಹೆಂಚಿನ ಹೊದಿಕೆ, ಸಿಮೆಂಟುನೆಲ, ದೊಡ್ಡ ಮೈದಾನ, ಕಣ್ಣುದ್ದ ಹಸಿರು. ನನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ. ಆಕೆ ’ಶಾಣಾ’ ಆಗದಿರಬಹುದು, ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯಳಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾಳೆನ್ನುವ ಭರವಸೆ. ಅದು ಇನ್ನುವರೆಗೆ ಹುಸಿಯಾಗುವ ಯಾವ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.
    ಒಳ್ಳೇದಾಗತ್ತೆ.

  2. ಚೇತನಾರೇ,
    ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ “ದೊಡ್ಡವರಾದೆವೆಂಬ’ ಭ್ರಮೆ ಲೋಕವನ್ನೇ ಅನುಭವಿಸುವ ಬಗೆಯನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲುತ್ತದಲ್ಲಾ ? ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಸರ.
    ಟೀನಾರೇ,
    ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ. ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ನಗರವೇ ನಿನ್ನೂರು ಎಂದು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ಮೂರಿನ ಮಜವೂ ತಿಳಿಯಲಿ ಎಂಬುದೂ ನನ್ನ ಆಶಯ. ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲು ಕಷ್ಟವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಅವನಾಗಲಿ, ಆ ದಿನದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಅಕ್ಷರ ಯಾವುದಾದರೂ ಕಲಿಯಲಿ, ಒಳಗಿನ ಭಾವನೆಗೆ ಅಕ್ಷರಗಳಿಲ್ಲ. ನಾವೀಗ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿಸುವುದೇ ಇರುವ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ನಿಮ್ಮ ಹಾರೈಕೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದ.
    ಚೈತನ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರವೀಣ್ ಬಣಗಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದ. ಸಂತೈಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೌದ್ಧಿಕ ಪ್ರಯತ್ನ ಎಂದು ನನಗನಿಸದು. ಅದು ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಹಾಗೂ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನವಷ್ಟೇ. ಬರಹ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್.
    ನಾವಡ

  3. ಪ್ರೀತಿಯ ನಾವುಡರೆ, ಬೆಂಗಳೂರಿಂದ ಹೋದ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ -ನಮ್ಮ ಭೇಟಿಯಾಗೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೇನಂತೆ ಇದೆಯಲ್ಲಾ ‘ಚೆಂಡೆ -ಮದ್ದಳೆ ‘.ಬದುಕೆಂಬ ರಂಗ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸದಾ ‘ಚೆಂಡೆ-ಮದ್ದಳೆಯ’ ಅಬ್ಬರ ಇದ್ದೇ ಇದೆಯಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ನಾವುಡರ .. ‘ ನೀಲ ಗಗನದೊಳು.. ಮೇಘಗಳು.. ಕುಣಿದಾಡುವ ಪರೀಯನೂ ನೋಡೇ’ ಎಂಬ ಅಧ್ಬುತ ಭಾಗವತಿಕೆಯೂ ಬದುಕನ್ನು ಹ್ರುದ್ಯವನ್ನಾಗಿಸ್ತ್ತದೆ.

    ಅಪ್ಪನಾಗಿ ನೀವು ಅನಿಭವಿಸಿದ್ದ ಭಾವ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ನಾನೂ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆ ನೋವು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತ. ನನ್ನ ಮಗಳು ‘ದೇವಯಾನಿ’ ಯನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಬಿಡಲು ಹೊರಟರೆ… ಆಕೆ ‘ ಅಪ್ಪ.. ಬೇಡ ಅಪ್ಪ.. ನಾನು ನಿನ್ನೊತ್ತಿಗೆ ಬರ್ತೀನಿ.. ಬೇಡ ಅಪ್ಪ ಬೇಡ..’ ಅಂದ ಆ ಪ್‌ದಾಗಳು ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ತಿವಿಯುತ್ತವೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಯಾವುದೋ ಕರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ… ಬದುಕಲೇಬೆಕೆನ್ಬ ಜಿದ್ದಿಗಾಗಿ.. ಅಪ್ಪನಾಗಬೆಕೆನ್ಬ ತೀವ್ರತೆಗಾಗಿ ಹೀಗೆ… ನಮ್ಮ ಯಾವ್ಯಾವ್ಯಾದೊ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೀಗೆ.. ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದು ಇಲ್ಲದಂತೆ ಅನಾಥರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಬಹಳಷ್ಟು ಸಾರಿ ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಬರಹದ ಕೊನೆಯ ಸಾಲು “ಅವನು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಮನಸಾರೆ ಅತ್ತು ಹಗುರ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ನಾನು ದುಃಖವನ್ನು “ಬೌದ್ಧಿಕ’ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಡಿ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ ನೆವ ಹೇಳಿ ತಡೆದುಕೊಂಡೆ”. ಎಲ್ಲಾ ಅಪ್ಪಂದಿರಾಂತೆ .. ನಿಮ್ಮಂತೆ ನಾನು ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡೆ. ಏನೇ ಹೇಳಿ.. ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಬೆಳೆದಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಅಲ್ವೇ ? ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಲ್ಲಿ, ಫಾದರ್ ಹುಡ್ ಅನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ, ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್. ಬರೀತಾ ಇರಿ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ್ರೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ.

  4. ನಾವಡರೆ,

    ಓದಿ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ಬಂದಿದೆ, ಹೃದಯ ಭಾರವಾಗಿದೆ.
    ನಿಮ್ಮ ನಿರ್ಧಾರ ಸರಿಯಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ದೂರವಿದ್ದೀವಿ ಎಂಬ ಕೊರತೆಯಿದ್ದರೂ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ನಗರದಲ್ಲಿಟ್ಟು ನೂರಾ ಎಂಟು ಕಾಂಪ್ರೊಮೈಸ್ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತಾ, ಇದೊಂದನ್ನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಸಹಜ ಬದುಕಿನ ಸೊಗವನ್ನು ಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಅಂತನ್ನಿಸಿತು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ, ಅಮ್ಮಮ್ಮ, ಅಮ್ಮ ಇದ್ದಾರಲ್ಲವಾ?

    ಮಗು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಹೆತ್ತವರನ್ನ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.ನಿಮಗೆ ನೋವಿನ ಘಳಿಗೆಯನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟರೂ ಸರಿ ಆಗಾಗ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನ ಜೊತೆ ಕಾಲಕಳೆಯಿರಿ. ಎರಡು ದಿನದ ನೆಮ್ಮದಿಯೂ ಕಾಯುವಿಕೆಯನ್ನ ದೂರವನ್ನ ಸಹನೀಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ.
    ಋತುಪರ್ಣ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೃದಯದವನಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲಿ.

    ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ
    ಸಿಂಧು

  5. ಸಂತೋಷರೇ,
    ಹೌದು. ಮೈಸೂರಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ನಾವು ಭೇಟಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬರಹ ಓದಿ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದು, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಖುಶಿಯಾಯಿತು. ನಿಜವಾಗಲೂ ಬಾಲ್ಯದ ಗಳಿಗೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಭಾವ ತೀವ್ರತೆಯಿಂದ ಅದ್ದಿದ ಅಧ್ಯಾಯಗಳೇ. ಯಾಕೋ ಬರೆಯಬೇಕೆನಿಸಿತು, ಬರೆದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರಿ ಹಾಗೂ ಋತುಪರ್ಣನಿಗೆ ಶುಭ ಹಾರೈಸಿದಿರಿ, ಧನ್ಯವಾದ.
    ಸಿಂಧು ಮೇಡಂ,
    ಬಹಳ ಅಪರೂಪವಾದಿರಿ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆ. ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಥ್ಹಾಂಕ್ಸ್. ನೀವು ಹೇಳುವುದು ಸತ್ಯ. ನಗರದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಕಾಂಪ್ರಮೈಸ್ ಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಇದು ಸರಿ ಎನಿಸುತ್ತೆ. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಎರಡು ದಿನ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಇರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಜತೆಗೆ ದೂರವಾಣಿ ಇದ್ದೇ ಇದೆಯಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಹಾರೈಕೆ ನಿಜವಾಗಲಿ,
    ಧನ್ಯವಾದ. ಹೀಗೇ ಬರ್ತಾ ಇರಿ, ನಮಸ್ಕಾರ.
    ನಾವಡ

  6. ಆ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಗನಿಗೂ ಒಂದು ತಟ್ಟೆಯಿದೆ !
    ಮೊದಲೇ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಷರತ್ತು ವಿಧಿಸಿದ್ದೆ “ನೀನು ಅಳಬಾರದೆಂದು’. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನೂ ಸಹಿ ಹಾಕಿದ್ದ.
    ಇವು ಕೇವಲ ಇಷ್ಟವಾದ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲ
    ನಿಂತ ಮೇಲೂ ಹರಿಯುವ ಮಳೆನೀರ ಶಬ್ದದಂತೆ…

  7. ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಬಂದೆ ಬ್ಲಾಗಿನ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ… ಈ ಮೊದಲೋಮ್ಮೆಯೂ ಹೇಳಿದ್ದೆ ನಿಮ್ಮ ಇಂಥ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತವೆ.
    ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಹಜ ಬಾಲ್ಯ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಆಗದೆ ನಾವು ಸೋಲುತ್ತಾ ಇದ್ದೇವೆ. ಅಂತ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥ ನಿಲುವುಗಳು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ ಎನಿಸಿದರೂ ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಅವರ ನಡೆ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಮಾನವೀಯ ಸನ್ನಡತೆಯ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಪಟ್ಟಣದ ಮಕ್ಕಳಿಗಿಂತ ಅವರು ಬಹುಪಾಲು ಮುಂದಿರುತ್ತಾರೆ… ನಿಮ್ಮ ಋತುಪರ್ಣ ಒಳ್ಳೆ ಹುಡುಗ, ಒಳ್ಳೆ ಪ್ರಜೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ… ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಎಲ್ಲಾ ದುಖಃ ಮರೆಸುತ್ತಾನೆ…

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s