ಸುಲಲಿತ

ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ…!

ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಖುಷಿ ಕುಣಿದಾಡುತ್ತಿದೆ ; ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಬೀಸಿ ಬರುವ ಗಾಳಿಗೆ ಸಂಪಿಗೆ ಎಸಳುಗಳು ತೂಗಾಡಿದ ಹಾಗೆ.ಜೂ. ೧೧ ರಂದು ನನ್ನ ಮಗ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಪಾಠಶಾಲೆಯ ಮೊದಲ ದಿನವದು. ನನ್ನೊಳಗೆ ಸಂಭ್ರಮದ ಹಕ್ಕಿಯ ರೆಕ್ಕೆ ಹಾರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗದು. ಬ್ರಹ್ಮಾವರ ಬಳಿಯ ಸಾಲಿಕೇರಿಯ ಶಾಲೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಅವನ ಪ್ರವೇಶ.

ನನ್ನ ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪ ಇಂಥದೊಂದು ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದರೋ, ಉಂಡಿದ್ದರೋ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ನನಗೊಂದು ಅಂಥ ಅವಕಾಶ ಬಂದಿದೆ. ಸಾಲಿಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅವನ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಓದುತ್ತಾನೆ ನನ್ನ ಮಗ.

ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ನಾವು ಬೆಳೆದು ಬಂದ ಪರಿಯನ್ನು ಹೋಲಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದೇ ಬದುಕಿಗೊಂದು ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬುವ ನೆಲೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ. ಹೀಗೆ ಎನಿಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಇಂಥ ದಿನದ ಅಂದಿನ ಸಂಭ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದೆ. ಅಂದರೆ ನಾನು ಮೊದಲ ದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು. ಅಮ್ಮ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದಳು. ಆದರೆ ಅವಳ ಜ್ಞಾಪಕಚಿತ್ರಶಾಲೆಯಲ್ಲೂ ಆ ಚಿತ್ರಗಳೆಲ್ಲಾ ಮಸುಕಾಗಿವೆ.

ನಾನು ಬೆಳೆದದ್ದು ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ. ಅಂದರೆ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಎಂದರೆ ತಾಯಿಯ ಅಕ್ಕ ಅಲ್ಲ. ನನ್ನಪ್ಪ ನನ್ನೂರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಭದ್ರಾವತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಯಾರದೋ ಒಬ್ಬ ಪರಿಚಯಸ್ಥರ ಆಶ್ರಯ ಬೇಕಿತ್ತು. ಆಗ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಇವರ ಮನೆ. ಪರಿಚಯವೂ ಆದದ್ದು ನಂತರವೇ. ಆದರೆ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಊರಿನವರೆಂಬುದೇ ಪರಿಚಯಕ್ಕೆ ಮೂಲವಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ನನ್ನ ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕಿಣಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರ್‍ತಾ ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ ಅವರೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ನಂತರ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಮನೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಿದರೇನೋ ನಿಜ. ಆದರೆ ನಾನು ಆ ಮಾಲೀಕಿಣಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದೆ. ಹಾಗೆ ಆದದ್ದು ದೊಡ್ಡಮ್ಮ.

ಹಾಲು ಸಕ್ಕರೆ ಕರಗಿಸಿಕೊಂಡು ಚಪಾತಿ ಅದ್ದಿ ತಿನ್ನುವುದು ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಹೀಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಗುಮ್ಮಯ್ಯನ ಹಾಗೆ ಒಂದು ಹೆಂಗಸು ಬರ್‍ತಿತ್ತಂತೆ. ಅವಳು ಹತ್ತಿರದ ಅಂಗನವಾಡಿಯವಳು. ಮಕ್ಕಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕರೆದೊಯ್ದು ಸೇರಿಸುವವಳು. ಆಗ ಇದ್ದದ್ದು ಶಿಶುವಿಹಾರ, ಬಾಲವಾಡಿ ಅಂತ. ಇಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಜೂನ್‌ನಲ್ಲಿ ಆ ಹೆಂಗಸು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದೆಯೂ ನಿಂತಳಂತೆ. “ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಏನಾದ್ರೂ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದವಾ, ಶಾಲೆ ಹೋಗಲಿಕ್ಕೆ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಳಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ “ಹೌದು, ಇದ್ದಾನೆ. ಬಹಳ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ವಯಸ್ಸು ಕಡಿಮೆ’ ಎಂದರಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಎಷ್ಟಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದದ್ದಕ್ಕೆ ಐದು ಇನ್ನೂ ತುಂಬಿಲ್ಲ ಎಂದರಂತೆ ಅಮ್ಮ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ನನಗೆ ಐದು ತುಂಬಲು ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ಬಾಕಿಯಿತ್ತು. ಆಕೆ “ಇರಲಿ, ನೋಡೋಣ’ ಎಂದು ಕರೆದೊಯ್ದಳಂತೆ. ಅದೇ ನನ್ನ ಮೊದಲ ದಿನ.

ಬಿಡಿ, ಆಗ ಈ ಅಂಕಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗೋ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ ಪೋಷಕರೇ ಬಹುಪಾಲು. ಈಗಿನದ್ದು ಹಾಗಲ್ಲ. ಎಲ್‌ಕೆಜಿ ಅಂದರೆ ಮೂರೂವರೆ ವರ್ಷಕ್ಕೇ ಆತನಿಗೆ ಅದು, ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಬರಬೇಕು. ನಾವು ಎರಡನೇ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಹತ್ತರ ಮಗ್ಗಿ ದಾಟಿ ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೂ ಇಂದಿನ ಒತ್ತಡದ ಕಲಿಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಅವನನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯಾವ ಬಾಲವಾಡಿಗೂ ಕಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇದು ನನ್ನ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಎಂದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೆವು.
ಹೀಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಾಕೆಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಬಂದಿತ್ತಂತೆ. ಒಂದು ವಾರ ನನ್ನ “ಚಲನವಲನ’ ಕಂಡ ಆಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಎದುರು ಬಂದು “ಇರಲಿ ಬಿಡಿ’ ಎಂದಳಂತೆ. “ಅಲ್ಲಮ್ಮಾ, ಅವನಿಗೆ ಐದು ವರ್ಷವಾಗಿಲ್ಲ’ ಎಂದದ್ದಕ್ಕೆ ಅವಳೇ ಒಂದು ಲೆಕ್ಕ ಬರೆದು ವರ್ಷ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ಹಾಕಿದಳು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ನನ್ನ ಜನ್ಮ ದಿನಾಂಕ ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷ ಹೆಚ್ಚೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ !

ಆಗ ನಾನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದಪ್ಪಗೆ, ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ( ಆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ) ಇದ್ದನಂತೆ. ಯಾವ ಎಜುಕೇಷನ್ ಇನ್ಸ್‌ಪೆಕ್ಟರ್‌ಗಳೂ ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿತೆ. ಅಕ್ಷರವೆಲ್ಲಾ ಕಲಿತದ್ದು ಎಷ್ಟೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಮ್ಮನೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಸಹ ಓದದ ದಿನ ಎರಡು ಚಪಾತಿ ಕಡಿಮೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರಷ್ಟೇ !

ಒಂದೂ ಬೈಗುಳ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತೀರಾ ಮಿತಿ ಮೀರಿದರೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ದೂರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂತರ ನಾನೂ ದೊಡ್ಡವನಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನನ್ನ ತಲೆ ಹರಟೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೋ, ಅವರ ದೂರು ಹೇಳುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ ಅಪ್ಪನ ಎದುರು ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ “ಪೂಜೆ’ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದು ಪ್ರತಿ ವಾರದ ಕಾರ್‍ಯಕ್ರಮ.

ಹೀಗೆ ಸಾಗಿ ಹೋಗುವ ನನ್ನ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳ ನೆನಪು ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಶಾಲಾ ಸಂಭ್ರಮದ ಕ್ಷಣ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಇರುವ ಅವಕಾಶ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆಯೆನ್ನುವುದೂ ಹೌದು. ಅವನು ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದರೆ, ನಾನಿರುವುದು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ. ಈಗ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಜಿರಾಪಟಿ ಮಳೆ ಶುರುವಾಗಿರುವ ಹೊತ್ತು. ಒಂದು ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಗೊಳ್ಳುವ ಪರಿ ಅದ್ಭುತ. ಈಗೀಗ ಆಧುನಿಕ ಜೀವನ ಶೈಲಿ, ಮಿತ ಕುಟುಂಬಗಳೆಲ್ಲಾ ಆ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿರುವುದು ಸತ್ಯ. ಇದರರ್ಥ ಕುಟುಂಬ ಯೋಜನೆ ವಿರೋಧಿ ನಾನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಂದು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಭ್ರಮದ ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ, ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುವ ಪರಿ. ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರ “ಮರಳಿ ಮಣ್ಣಿಗೆ’ ಕಾದಂಬರಿ ಓದಬೇಕು.

ಅವನೂ ಮಳೆಗಾಲದ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ. ಜತೆಗೆ ನಾನೂ ಇದ್ದೇನೆ. ಒಂದೆರಡು ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳನ್ನು ನನ್ನೊಳಗೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತೇನೆ ; ಜತೆಗೆ ಮಗನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇರಬೇಕೆಂಬ ಅನಿವಾರ್ಯದ ಅಗಲಿಕೆಯ ಎರಡು ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳೊಂದಿಗೂ…
ಅಂದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಮಗನ ಹೆಸರು ಹೇಳಲು ಮರೆತಿದ್ದೆ… ಋತುಪರ್ಣ.

Advertisements

15 thoughts on “ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ…!

  1. ನಾವಡರೇ.
    ಎಂಥದೋ ಭಾವ ಆವರಿಸ್ಕೊಂಡು ಹೇಳಾಬೇಕೆಂದಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಮರೆತುಹೋದವು.
    ಋತುಪರ್ಣನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಭಿನಂದನೆ.
    – ಚೇತನಾ

  2. ಚೇತನಾ ಅವರೇ ಧನ್ಯವಾದ. ನನಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಹೇಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದು ಹಲವಾರು. ಹೇಳಿದ್ದು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು.
    ಟೀನಾರೇ,
    ಮೊದಲು ಕಾಮೆಂಟಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ.ಸರಿ, ಚಂದವಾಗಿದ್ದನ್ನೇ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ !
    ನಾವಡ

  3. ನಾವಡರೇ, ನನ್ನ ಜನ್ಮ ದಿನಾಂಕವೂ ನಿಮ್ಮದರಂತೆಯೇ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು. ಆದರೆ ತೀರಾ ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ 🙂 ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮೊದಲಬಾರಿ ದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸುವ ದಿನ ನನಗೆ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕಿಂತ ಸಂಕಟವನ್ನೇ ಉಂಟುಮಾಡಿತ್ತು. ಈಗಲೂ ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಆದಿನ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವಾಗ ಕಣ್ತುಂಬುತ್ತದೆ.

    ಋತುಪರ್ಣನಿಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ. ಸುಂದರ, ಅಪರೂಪದ ಹೆಸರು!

  4. ಅಯ್ಯೋ ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಸ್ಕೂಲ್ ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಂದ್ರೆ, ನಂಗೆ ಯಾಕೋ ಅಳು ಬರೋ ಹಾಗೆ ಆಗ್ತಿದಿಯಲ್ಲಾ!!!!?????
    ಏನು ಮಾಡೋದು, ಇದೆಲ್ಲಾ inevitable!!!
    ಸ್ಕೂಲ್ ಗೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕು, ಮಳೆಲಿ ನೆನೆಯ ಬೇಕು, ಸಹಪಾಟಿ ಗಳೊಡನೆ ಆಡಬೇಕು, ಹಾಡಬೇಕು, ಜಗಳ ಆಡಬೇಕು, ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ….

    -ಪ್ರಸಾದ್.

  5. ನಾಲ್ಕುವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಮಗ ಮೊದಲ ದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದ ನೆನಪು ಕಾಡಿತು.
    ಆಗಿನ್ನೂ ಅವಗೆ ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷ. ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕವನೆನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವನ ಟೀಚರ್ ಅವನನ್ನ ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆ ಇರ್ತಿದ್ರು 🙂 ಅವನಾಡಿದ್ದೇ ಆಟವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು ಅವನ ಪ್ಲೇಹೋಮಲ್ಲಿ 🙂 ಎರಡೂವರೆವರ್ಷ ಆದಾಗ ಬೇರೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹಾಕಿದ್ವಿ, ಅದೂ ಪಕ್ಕಾ ಶಾಲೆ. ಸಮವಸ್ತ್ರ ಬೇರೆ! ಬೆಳಿಗ್ಗೆದ್ದು ಬಟ್ಟೆ ಬಗ್ಗೇನೆ ಗಲಾಟೆ ತೊದಲು ನುಡೀತಾ….
    ಅಯ್ಯಪ್ಪ…. ಸಮವಸ್ತ್ರದ ಶಾಲೆಗಳೇ ಬೇಡ ಅಂತ ಮಾಂಟೆಸರಿ ಸೇರ್ಸಿದ್ದಾಯ್ತು. ಬಣ್ಣದಂಗಿ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಕುಣೀತಾ ಹೋಗ್ತಿದ್ದ. ಆಮೇಲೆ ಸಧ್ಯದವರೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಸುಖಾಂತ್ಯ. ಆದ್ರೂ ಇವತ್ತಿಗೂ ಅವನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೊರಡೋವಾಗ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಂಗೆ ಅಳುಬರುತ್ತೆ. ಎಷ್ಟು ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಯೋಚ್ಸಿದ್ರೂ ಮಕ್ಕಳ ವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾವುಕರಾಗಿಬಿಡ್ತೀವಿ ಅಲ್ವಾ?
    ನಾವು ಬರೆದಷ್ಟೇ ಎಗ್ಸಾಮುಗಳನ್ನ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೂ ಬರೀಬೇಕಲ್ಲಾ… ಅಂತೆಲ್ಲ ಬಾಲಿಶವಾಗಿ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ಟಾಟಾ ಹೇಳಿ ಪುಟಾಣಿ ಕೆನ್ನೆಗೊಂದು ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ಅವನನ್ನ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸೋದು ಅನಿವಾರ್ಯದ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗ್ಬಿಟ್ಟಿದೆ.

  6. ಸುಂದರ ಲೇಖನ ನಾವಡರೇ…
    ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ಓದುವ ಅವಕಾಶ ಅಪರೂಪ ಈಗ…ಸಾಲಿಗ್ರಾಮದ ಅಜ್ಜನ ಮನೆ ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿಯ ಶಾಲೆ ಋತುಪರ್ಣನಿಗೆ ಬದುಕು ಕಲಿಸಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುವೆ

  7. ನಾವಡರೆ,

    ಓದಿ ನನ್ನ ನಾಳೆಯನ್ನು ಇಂದು ಕಂಡಂತಾಯಿತು. ಮಗಳು ಅದಿತಿಯೂ ಇನ್ನು ೩ ವರುಷಗಳ ನಂತರ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಳು.. ಅಕೆಯೂ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಓದಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದರೆ ಏನಾಗಬಹುದು? ಆ ಅಗಲಿಕೆಯನ್ನು ಎಣಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಒಳ್ಳೆಯದ್ದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟ ಸಹಿಸಲೇಬೇಕೇನೋ…!! ನಿಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ. ಸುಂದರ ಹೆಸರು.

  8. ತ್ರಿವೇಣಿ ಮೇಡಂ,
    ನನ್ನೊಳಗೂ ದುಃಖ ಉಮ್ಮಳಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಬೈಯದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸ್ ಮಾಡಿದೆವು. ಬಹಳ ಗಲಾಟೆಯವ.ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇರುವುದು ನನಗಂತೂ ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ಆದರೆ ಅದೇ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರದ ಅಂಬಾರಿಯ ಮೇಲೆ ಸಾಗುವ ಅವಕಾಶ ಬದುಕಿನ ಬೆಳಕಿನ ಕಿಟಕಿ ತೆಗೆದ ಹಾಗೆ. ಆ ಗಳಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಷಾದದಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸಂತಸದ ಸುಖ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲವೇ.. ಆ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದು. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಭ್ರಮ.ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ.
    ಶಾಂತಲಾರೇ,
    ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷವಿರುವಾಗಲೇ ನಾವು ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.ಅದಕ್ಕೆ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇರಲಾಗದದ್ದೇ ಕಾರಣ. ಅಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಮಗು “ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ’ ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಇರುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸುವುದೇ ಬೇಸರ ಎನಿಸಿತು. ಈಗ ನಾಲ್ಕಾಗಿದೆ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ದುಃಖ ಒಳಗೇ ಇದ್ದೇ ಇದೆ, ಹೊರಗೆ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು ಹೊತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಟಾಟಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಬಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ.
    ತೇಜಸ್ವಿನಿಯವರೇ,
    ನಾಳೆಯ ಬದುಕು ಕಟ್ಟುವುದು ಇಂದೇ ಎನ್ನುವಾಗ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಖುಷಿಯೂ ಇರುತ್ತದೆ, ದುಃಖವೂ ಇರುತ್ತದಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನೀವು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದ್ದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದದ್ದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಧನ್ಯವಾದ.
    ವೇಣು, ಅಮರ, ಪ್ರಸಾದ್, ಶೆಟ್ಟರು,ಸುಶ್ರುತರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ.ಜತೆಗೆ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹಾರೈಕೆಗೂ ಋಣಿ.
    ನಾವಡ

  9. ಋತು ಪುಟ್ಟಾ, ಪ್ರತಿ ಸಲಿ ಬ್ಲಾಗ್ ನೋಡಿ ಅಪ್ಪನ ಬರೆವಣಿಗೆ, ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕಮೆಂಟ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಅದ್ಯಾಕೋ ಈವತ್ತು ತುಂಬಾ ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಗ್ತಿದೆ. ಅಪ್ಪ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದದ್ದು ನೋಡಿ. ಪ್ರತಿ ಸಲಿ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆ… ಅಂತಾ ಕರೀತಿದ್ದೆಯಲ್ಲಾ…. ಈಗ್ಲೂ ಹಾಗೇ ಅನ್ನಸ್ತಿದೆ.
    ಆದ್ರೆ ಒಂದು ಖುಷಿ ಇದೆ. ಮಳೆ, ತೋಟ, ಹಕ್ಕಿ, ಮರ ಹೀಗೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ನೀನು ಬೆಳೀತಾ ಹೋಗ್ತೀಯಲ್ಲಾ ಅಂತಾ…..
    ಆದ್ರೆ ಈಗ ಹೇಳಿ ಋತು ಅಪ್ಪಾ…
    ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗ್ಬೇಕಾ ಆ ಕೂಸು? ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಅಲ್ವಾ…?

  10. ನಾವಡ ರೆ,

    ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಎ೦ತಾ ಕಾಕತಾಳೀಯ ಅ೦ತೀರ,ನನ್ನ ಮಗ ಸಮ್ರುಧ್ ಕೂಡ ನಿನ್ನೆಯೇ (ಜೂನ್ ೧೧) ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದು.ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇಷ್ಟೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಭರತ ಖ೦ಡದ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯದ ಬ್ರಹ್ಮಾವರದ ಸಾಲಿಕೇರಿಯ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ,ನನ್ನ ಮಗ ಆಫ್ರಿಕಾ ಖ೦ಡದ ತಾ೦ಜಾನಿಯಾ ದೇಶದ ಮ್ವಾ೦ಜಾ ಎ೦ಬ ನಗರದ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ.ಶಾಲೆ ಯಾವುದಾದರೇನು,ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳು ಒ೦ದೇ ಅಲ್ಲವೇ.ನನಗಿ೦ತಾ ನನ್ನಾಕೆಗೆ ಮಗ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದ ಕ೦ಡು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಗೇಣು.ಅ೦ದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಮಗನಿಗಿನ್ನೂ ಮೂರೇ ವರ್ಷ.ಮೊದಲ ದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟ ನ೦ತರ ಬರೀ ಮೌನ.ನಿಮ್ಮ ಬರಹವನ್ನ ನೋಡಿದ ನ೦ತರ ನನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನೂ ಬ್ಲಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇ ನೆ.ಬಿಡುವಾದಾಗ ಭೇಟಿ ಕೊಡಿ.Good luck to Rutuparna.

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s