ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಜೀವಗಳ ಜಾಮ್. ಅಂಟಿ ಕುಳಿತಂತಿದೆ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು. ಒಬ್ಬರ ಹಿಂದೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು. ದೂರದಿಂದ ಕಾಣುವವರಿಗೆ ಜೀವಗಳ ಪಂಕ್ತಿ. ಸೀಮೆಎಣ್ಣೆಗೆ ನಸುಕಿನಲ್ಲೇ ಕ್ಯೂ ನಿಂತವರ ಹಾಗೆ. ಬಹಳ ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಬಿಸಿ ನೀರಿನ ಕುದಿಬಿಂದುವಿನಂತೆ. ಇನ್ನೂ ಅವನೇಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ?
ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು ? ಎಲ್ಲಿ ತಡವಾಗಿದೆಯೋ ? ಯಾರ ಬಳಿ ಕನಸು ಮಾರುತ್ತಾ ಹರಟಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತನೋ? ಆ ಕನಸಿಗ. ಎಲ್ಲರೂ ಅವನ ಕನಸಿನ ಗಿರಾಕಿಗಳು. ಪ್ರತಿದಿನಾ ಕನಸು ಕೊಂಡೇ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಕನಸೇ ಬದುಕಾಗಿದ್ದವರಿಗೆ ಇಂದು ಮಾತ್ರ “ಬದುಕೇ ಕನಸು’. ಆದರೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಜಲಬಿಂದು ಆಕಾಶಪ್ಪನ ತುತ್ತಾಗಿಲ್ಲ !
ಅವನು ಹೀಗೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಹೆಗಲಿಗೆ ಜೋತುಬಿದ್ದ ಚೀಲ ಮುಂದೆ ಚಾಚಿ “ಕೊಳ್ಳಿರಿ, ಕೊಳ್ಳಿರಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಸಾಲುಗಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತ ಕನಸು ಮಾರಿ ಭೋಳೇಶಂಕರನಂತೆ ಹೊರಟು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಮತ್ತೆ ನಾಳೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕನಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಜರು. ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ನಯಾ ಪೈಸೆ ಪಡೆದವನಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಬದುಕೇ ಅವನದು.
ನಿವೃತ್ತಿ ಅಂಚಿನ ನೌಕರನಿಗೆ ಮಗಳ ಮದುವೆಗೆಂದು ವಿಮಾ ಪಾಲಿಸಿಯ ಕನಸು, ದಿನವೂ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅತ್ತೆಗೊಂದು ಕನಸು, ಹಸಿದು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೇ ಹಸಿವೇ ಆಗದಂಥ ಕನಸು, ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ಮೋಸ ಹೋದ ಪ್ರೇಮಿಗೂ ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಕನಸು, ಕುಲುಮೆ ಮುಂದೆ ಕನಸ ಕಮರಿಸಿಕೊಂಡ ಬಾಲ ಕಾರ್ಮಿಕನಿಗೂ ಒಂದು ಹೊಸ ಕನಸು, ತಬ್ಬಲಿಯಾದವನಿಗೆ ಬೆಳಕಿನ ಕನಸು…ಎಷ್ಟೊಂದು ಕನಸು ಅವನಲ್ಲಿ. ಬದುಕಿನ ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿಡುವ ವಯಸ್ಸಿನವರಿಗೂ ಕನಸಿದೆ, ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ; ಅದರಲ್ಲೂ ಬಣ್ಣಗಳ ಆಯ್ಕೆ.
ಅವನ ಕಸುಬೇ ಅಷ್ಟು. ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಕನಸು ಕಾಣುವುದು, ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಚೀಲಕ್ಕೆ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಬಣ್ಣದ ಮೇಲೆ ಚೀಲದೊಳಗಿನ ಮಿನಿ ಚೀಲಗಳಿಗೆ ವರ್ಗೀಕರಿಸಿ “ಇದು ಅವಳದ್ದು, ಅದು ಅವನದ್ದು’ ಎಂದು ನೇಮ್ ಪ್ಲೇಟ್ ತೂಗಿ ಹಾಕವುದು. ಮುಂಜಾನೆ ಚೀಲ ಹೊತ್ತು ರಸ್ತೆಗಿಳಿಯುವುದು, ಕನಸ ಮಾರುವುದು.
ಕನಸಿಗ ಇಂದೇಕೋ ಕಮ್ಮನೆ. “ಕೊಳ್ಳಿರಿ’ ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕನಸಿನ ಬಣ್ಣ ಕೂಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವ ಬಂದದ್ದೇ ಇವರ್‍ಯಾರ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟೂ ದಿನ ಕಂಡ ಕನಸನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾರುತ್ತಾ ಬಂದವನಿಗೆ ಇಂದು “ಏನೋ ಅನಿಸಿ’ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸುಮ್ಮನುಳಿದ ಕನಸಿಗನ ಹಿಂದೆ ಕೊಳ್ಳುವವರಿದ್ದಾರೆ.
ಹೊಸ ಬಗೆಯ ಕನಸು ಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆಕಾಶದ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ನಿಂತ. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ, ಮನಸು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸಂಚರಿಸಿತು. ಮೋಡಗಳೆಲ್ಲಾ ಸಂದಿತು. ಕತ್ತಲು ಕಳೆಗಟ್ಟಿತು. ಈಗ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಗೂ ಹೊಸ ಬಣ್ಣ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕನಸುಗಾರ ಕೂಗ ತೊಡಗಿದ. ಈ ಕನಸು ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ? “ಒಂಟಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ತಾರೆಗಳು. ಎಣಿಸಿ ಹೇಳಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬೇಕು’.