ಜೋರಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳವು.
ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಗೇಟು ತೆಗೆದ ಶಬ್ದವಾಯಿತು. ಯಶವಂತ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ. ಅಂಚೆಯಣ್ಣ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಗದ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಂತಿತ್ತು. ಗೇಟಿf1400021.jpgನ ಚಿಲಕ ತೆಗೆಯಲು ಅಮ್ಮನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಗೇಟು ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವ ಹೊರಗೆ ನುಗ್ಗಿದ.
ಕಾಗದ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡವನೇ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ. ಹೊರಗೆ ತಣ್ಣಗೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆಹ್ವಾದಕರ ಪರಿಸರ, ಕೊಂಚ ಆಡೋಣ ಎನ್ನಿಸಿತು. “ಅಮ್ಮ, ಇಲ್ಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆಡಿ ಬರುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದ. ಅಮ್ಮನೂ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು ಷರತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ. “ಬೇಗ ಬರಬೇಕು, ಗಾಳಿ ಇದೆ, ಹುಷಾರ್’.
ಬಾಗಿಲನ್ನು ಸರಿಸಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾದಳು ಅಮ್ಮ.ಗೇಟಿನ ಎದುರೇ ನಿಂತು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಯೋಚಿಸಿದ ಯಶವಂತ, “ಎಲ್ಲಿಗೆ ಆಡಲು ಹೋಗುವುದು, ಯಾರಿದ್ದಾರೆ?’
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎದುರಿನ ಮರದಿಂದ ಉದುರಿದ ಒಂದು ಹಸಿರೆಲೆ “ನಾನಿದ್ದೀನಲ್ಲಾ” ಎಂದಿತು. “ಭಲೇ, ಭಲೇ’ ಎನ್ನಿಸಿತು ಅವನಿಗೆ. “ನಾನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬರಲೇ” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.
ಎಲೆಗೇನು ? “ಆಯಿತು’ ಎಂದಿತು. ಗೇಟಿನ ಹೊರಬಂದ ಕ್ಷಣವೇ ಪುಟ್ಟ ಎಲೆಯಾದ. ಅಚ್ಚರಿ ಎನಿಸಿತು ಆತನಿಗೆ. “ಸರಿ, ಎತ್ತ ಹೋಗೋಣ’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ.
“ಎತ್ತಲಾದರೂ, ಗಾಳಿ ಕೊಂಡೊಯ್ದಲ್ಲಿಗೆ’ ಎಂದಿತು ಹಸಿರೆಲೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಮುದಿ ಎಲೆಯೊಂದು “ಹೀಗೆ ಬೀಸಿದರೆ ನಗರದ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ತೊಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬೀಳಬಹುದು’ ಎಂದಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಹಸಿರೆಲೆ, “ಹ್ಞಾಂ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೂರಾರು ಗೆಳೆಯರಿದ್ದಾರೆ, ಸಮಕಾಲೀನರೇ’ ಎಂದು ದನಿಗೂಡಿಸಿತು.
“ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದರೆ ಬಸ್ಸು ನಿಲ್ದಾಣದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹೋಗಬಹುದು’ ಎಂದದ್ದು ಮತ್ತೆ ಮುದಿ ಎಲೆಯೇ. ಒಂದುವೇಳೆ ಬಹಳ ಜೋರಾಗಿ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದರೆ ಆಕಾಶ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬೀಳಬಹುದು ಎಂದಾಗ ಯಶವಂತನಿಗೆ ಅದೇ ಚೆನ್ನೆಸಿತು.
ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮಗ ಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಹೊರಬಂದು ನೋಡುತ್ತಾಳೆ, ಯಶವಂತನಿಲ್ಲ. ಗಾಬರಿಯಾಯಿತು. ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲೆಗಳ ಮಾತುಕತೆ ಕೇಳಿಸಿ ಮಗನ ಸ್ವರ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದಳು. “ಬಾರೋ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀದ್ದೀಯಾ? ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಅವನನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದಳು.
ತಮಾಷೆಯೆಂದರೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿಯೇ ಬಿಡಬೇಕೇ, ತೊಟ್ಟಿಯ ಕಡೆಗೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಾ ಹಾರುತ್ತಾ ಬಂದು ಬಿದ್ದದ್ದು ತೊಟ್ಟಿ ತುದಿಗೆ. ಮುದಿ ಎಲೆ “ಹೋಗಬೇಡಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಇದ್ದಂತಿದೆ. ಹೊಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದರೂ ಯಶವಂತ ಮತ್ತು ಹಸಿರೆಲೆ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. “ಬದುಕನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು, ತೊಟ್ಟಿಯೊಳಗೆ ಇಳಿಯಬೇಕು’ ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದವರಂತೆ ಇಳಿಯಲು ಹೋದರು.
ಹಿಂದೆಯೇ ಬಂದ ಅಮ್ಮ, ಮಗನೆಂದು ತಿಳಿದು ಹಸಿರೆಲೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡವಳೇ ಸರಸರನೆ ಮನೆಯತ್ತ ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟಳು. ಯಶವಂತನೂ ಗೆಳೆಯನನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ. “ಬದುಕು ತೀರಾ ಸಣ್ಣದು, ಅದರಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುವುದೆಷ್ಟಿದೆ ?’ . ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಿಸಿ ಹೊರಟಿತ್ತು. ಸಣ್ಣದೊಂದು ಗುಡುಗು, ಜತೆಗೆ ಮಳೆಯ ಹನಿ. ಹಸಿರೆಲೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹನಿಗಳನ್ನು ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಯಶವಂತ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತ. (ಚಿತ್ರ  : ಪ್ರವೀಣ್ ಬಣಗಿ)