“ಅವಳು ನಿನಗೆ ಸರಿಯಾದ ಜೋಡಿ’ ಎಂದ ಇವನು.
“ನನಗೂ ಹಾಗೆನಿಸುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದ ಅವ.  “ಆದರೆ…’ ಮಾತು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಂತಿತು. “ಆದರೆ… ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಆಕೆ ನಿನಗಿಂತ ಕನಿಷ್ಠ’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದ ಇವನು.
ಅದಕ್ಕೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ತನಗೂ, ಅವಳಿಗೂ ಇರುವ ಸಾಮ್ಯವನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೋದ. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಆಕೆ ತನ್ನನ್ನೇ ಮೀರುತ್ತಾಳೆ ಎನಿಸಿತು. ಒಳಗಿನ ಮನಸ್ಸು ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.
“ಆದರೂ…’ ಮತ್ತೆ ರಾಗ ಎಳೆದ. ಇವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.
“ಏನು ಬಣ್ಣವೇ…?’ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಟ್ಟ. ತಕ್ಷಣವೇ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡವನಂತೆ ಅವನು “ಬಣ್ಣ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬದುಕು ನಡೆಸಲಾಗುವುದೇ?’ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಯಂತೆ ಮತ್ತೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ.
ಮತ್ತೆ, “ಲಕ್ಷಣದಲ್ಲೋ?’ ಇವನದ್ದು ಹೊಸ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಅದಕ್ಕೂ ಇವನದ್ದೂ “ಅದೂ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ’ ಎಂದು ನೀಡಿದ್ದು ಮೊದಲ ಉತ್ತರ.
ಹಾಗಾದ್ರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ತಡ ಮಾಡಬೇಡ. ಪ್ರಪೋಸ್ ಮಾಡಿ ಬಿಡು ಎಂದ ಈತ.
ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇಕೋ ಹಿಂಜರಿಕೆ ಎಂದ ಆತ.
“ಸರಿ, ಅವಳೇ ಹೇಳಲಿ ಬಿಡು’ ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದವನಂತೆ ಇವನೆಂದ.
“ನೋಡು, ಅವಳೂ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಳೇ?’ ಎಂದು ಹೊಸ ಅನುಮಾನ ಇಟ್ಟ ಅವನು.
ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸಿತು. ಪ್ರೀತಿ ಪರಸ್ಪರವೋ, ಸ್ವಗತವೋ ಎಂಬ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಗೆ ಜಾಗ ಸಿಕ್ಕಿತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳೇ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಳು. ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿತು.
ಅವನು ಸುಮ್ಮನೆ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಇವನು ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದ.
ಆ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯಲ್ಲಿ  ಒಲವಿನ ಪರಿಮಳವಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಅದು ತಿಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಜೋರಾದ ಮಳೆ. ಕೊಂಚ ಗುಡುಗೂ ಸಹ. ಆಕಾಶದ ಪ್ರೀತಿ ಹನಿ ಹನಿಯಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.
ಅದರ ಮಧ್ಯೆ ಅವಳು ಕರಗಿಹೋದಳು, ಮತ್ತೆ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ.